به نام خدا 
داره بارون می باره . بعد از چند روز هوای گرم و تفتیده و مرطوب و ابری و نیمه ابری ، بالاخره بغض آسمان ترکید و شروع به باریدن کرد . حدود نیم ساعته که داره بارون میاد ، تند میشه و آرام میشه و درشت میشه و ریز میشه ولی همچنان می باره . در عصرگاه این روز تابستانی این باران داره همه چیز را عوض میکنه ، لطافتی در نسیم آن جاریست که جان می افزاید و موسیقی قطرات باران روح را به پرواز در می آورد و شکستن هرم گرمای تابستانی جلای جان می شود و مهمتر از همه رنگ سبز برگهای درختان است که از پس گرد و غباری که این مدت بر روی آن نشسته بوده ، کم کم نمایان می شود و شور و زندگی را به نمایش میگذارد .از پشت پنچره نظاره گر تمام این زیبایی ها هستم که بسیاری اش را هم نتوان توصیف کرد بلکه باید نفس کشید همچون بوی خاک باران خورده .
زیباست . . . این باران تابستانی عصرگاهی . . . آنچنان زیباست که من را به وجد آورده است و مشغول نوشتن شدم . نوشتی که چندین روز است در وجودم غمبرک زده بود اکنون همچون آب در جوی ها جاری شده است .