تن روغن‌زده با زحمت و زور
ميان لانه ي زنبور رفتن

به کوه بيستون بي‌ره‌نمايي
شبانه با دو چشم کور رفتن

برهنه زخم‌هاي سخت خوردن
پياده راه‌هاي دور رفتن

ميان لرز وتب با جسم پر زخم
زمستان توي آب شور رفتن

به پيش من هزاران بار بهتر
که يک جو زير بار زور رفتن
(ملک الشعرا بهار)

چقدر دلم برای نوشتن تنگ شده . . . چقدر دوست دارم که بتونم بنویسم . . . چقدر به اونهایی که روزانه نویسی میکنند توی وبلاگشون غبطه می خورم . خیلی دوست دارم که بتونم واگویه های خودم ثبت کنم . باید سعی کنم . . . باید سعی کنم