|
و پنج نفر . . .
 |
به نام خدا
پنج نفري که دوست دارم در زندگي ام ببينم را بايد بيان کنم البته هرچقدر من فکر کردم ديدم که نميشه پنج تا اسم را بيان کنم بنابراين تصميم گرفتم که پنچ گروهي را که دوست دارم ببينم را بيان کنم.
اول از همه حضرت وليعصر(عج) و حضرت امام علي(ع). خيلي دوست دارم که 313 نفر ياران حجه الله رو ببينم. ببينم چه کساني هستند که در طول تاريخ سعادت همراهي حضرتش را پيدا کرده اند . خيلي برايم جالبه اون اشخاص را بشناسم . هم چنين حضرت اميرالمومنين و ياران اندکشان را عمار و قنبر و مالک اشتر و . . .
دوم بسياري از مشاهير بزرگ ادب و فرهنگ و علوم کشورمان را. بزرگاني که در زمينه هاي مختلف فرهنگي و علمي و مذهبي و ادبي و . . .کشور تلاش کرده اند. شاعراني همچون حافظ و سعدي و مولانا وفردوسي و عطار و . . . بزرگاني همچون ابراهيم ادهم و بايزيد بسطامي و ابوسعيد ابوالخير و حلاج و حلاج و حلاج مخصوصا در هنگامي که شهيد راه عشق مي شد . هنرمنداني همچون بهزاد و کمال الملک و عارف قزويني و شجريان و . . .
سوم بسياري از اساطير بزرگ فرهنگ ايران. اسطوره هايي که بيشتر در شاهنامه اسمشون هست رستم و زال و سياوش و سهراب و رودابه و تهمينه و اسفنديار و جمشيد و . . . همچنين اسطوره هايي همچون پوريا ولي و آرش کمانگير. افرادي با رواني پاک و دلي خدايي که براي اعتلاي اين کشور پهناور و عزيز تلاش کردند.
چهارم خيلي دوست دارم که تک تک شما دوستان وبلاگي ام را ببنيم. اي کاش مي تونستم و توانايي داشتم که همگي شما را همراه با خانواده هاتون دعوت ميکردم تشريف بياوريد مشهد با هم مي رفتيم زيارت و توي صحن حرم مي نشستيم و صحبت مي کرديم. يک ديدار کامل و صميمي و همه گير. همه دور هم چند روز جمع مي شديم واز نزديک با هم بيشتر آشنا مي شديم . تمام دوستان وبلاگي را چه دوستان قديمي اي که چند وقتي است وبلاگهاشون متروکه شده و چه دوستان جديدي که اکنون از مطالبشون و قلم اشون بهره مي برم .
و اخرين نفر(که اتفاقا اولين نفري بود که به ذهنم رسيد) مرحوم پدر . خيلي دوست دارم که يکبار ديگر بتوانم ببينمش . حتي به اندازه يک خداحافظي که هميشه حسرتش بر دلم مانده . اي کاش ميتوانستم يکبار ديگر ببينمش. کاش مي شد اما نميشه . . . نميشه بيايي دوباره . اين مرام روزگاره.
در اخر هم رسم هست که من پنج نفر را دعوت کنم ولي خب من فقط يک نفر را دعوت ميکنم و اون هم مدير وبلاگ راز نهان (مريم خانم) هستند که ازشون ميخواهم اين بازي را ادامه بدهند. و برايم جالبه که بدونم ايشان چه افرادي را دوست دارند ببيند.
پ ن : چند هفته اي هست که جمعه ها صبح دارم مي رم کوههاي منطقه آب و برق. يک نصف روز تقريبا کوه پيمايي که حسابي بهم مي چسبه. بدنم داره کمي تحرک کردن را يادش مي ياد و حالم داره جا مي ياد. حيف که تا ماه مبارک زياد راه نيست .
|
| ׀ +׀ نویسنده:
سهیل ׀ تاریخ: یکشنبه 11 مرداد1388 ׀ موضوع: ׀
|
| |
|
و به رسم یادگار . . .
|
به نام خدا
بعد از انتخابات بيست و دوم خرداد 88 و اعلام نتايج آن که با اعتراض اکثريت مردم همراه بود و دامنه اعتراضات در شهرهاي بزرگ همچون تهران بسيار گسترده شده بود در سي ام خرداد حادثه شهادت يکي از شرکت کنندگان در اعتراضات به نام "ندا آقا سلطان" که اخرين لحظات شهادت او فيلم برداري شده بود بازتاب بسياري در ايران و جهان داشت. ما نيز به جهت پاسداشت خون ندا و جان باختگان اين اعتراضات بر ان شديم تا قالب وبلاگهايمان را به رنگ مشکي در اوريم . و اسمش را عوض کنيم
بنابراين از پست "و بني آدم . . ." تا الان قالب وبلاگم را مشکي انتخاب کردم و اسم ان را نيز به "نداي بهاري - (پاسداشت بانوي آزاده ندا اقا سلطان)" تغيير داده بودم. اکنون که چهل روز از شهادت ندا مي گذرد از چله خارج مي شوم و اسم و قالب وبلاگم را به حالت اول در آورم .
اين پست را تنها به جهت يادگار اينجا مي نويسم تا ساليان سال بعد وقتي که خودم و يا جقله به ارشيو وبلاگ مراجعه کرديم بدانيم که چه روزهايي را پشت سر گذاشته ايم . و ياد و خاطره تمامي جان باختگان اين اتفاقات را به خاطر داشته باشيم .
|
| ׀ +׀ نویسنده:
سهیل ׀ تاریخ: یکشنبه 11 مرداد1388 ׀ موضوع: ׀
|
| |
|
و این روزها . . .
|
به نام خدا
مطلب زیر را از وبلاگ "قاصد وهم" گرفته ام. البته مربوط به چند روز قبل میشه .
.اين شب ها جلوي اوين ماجرايي است... از جلوي در تا زير پل پوشيده از زيرانداز خانواده هاي زنداني مي شود. ده ها خانواده يا سر پا منتظرند يا آنقدر روزها و شب ها را روبروي ديوار سفيد اوين چشم انتظار گذرانده اند که پاهاشان طاقت نياورده و روي زير انداز نشسته اند ... آنقدر در چشم هاشان انتظار بود که اشک آدم درميامد. دري که زندانيان آزاد شده از آن بيرون مي آيند بالاي يک رديف پله بود. تا رسيدم اولين صحنه اي که ديدم پايين آمدن با سرعت يک جوان آزاد شده از پله ها و دويدن ناگهاني خانواده اش بود... مادرش اشک مي ريخت و سرش را به سينه اش گرفته بود... حدود بيست دقيقه بعد زنداني ديگري آزاد شد. مادرش با پنج شش نفر ديگر از اعضاي خانواده به سمتش دويدند و بلند مي گريستند... هوا تاريک شده بود. قاضي که قرار بود مدارک را بگيرد زود گذاشت رفت. دو تا پيرمرد بالاي پله ها منتظر بودند و هر چي بهشان مي گفتند که امشب ديگر آزادي نداريم باورشان نميشد. همه ي مدارک را تحويل داده و حتي انگشت هم زده بودند. کار تمام اين خانواده ها روزها اين است که جلوي زندان منتظر ليست کساني که ممکن است آزاد شوند بمانند.( واقعا فقط ممکن است! چون روزي که مطمئنند روز آزادي بچه هايشان است تازه اول سر دويدن هاست! )
امروز يکي از قاضي هاي دادسراي انقلاب بيرون زندان راه ميرفت و مثلا ( فقط مثلا) مي خواست کار راه بياندازد. اما نقشش فقط آرام کردن صوري مردم بود. فکرش را بکنيد به همسر يکي از زندانيان چه جوابي داد: " بابا سخت نگيريد. اصلا شايد اين چند روزي که اين ها رو گرفتند قرار بوده براشون اتفاقي بيفته. به صلاحشون بوده اين جا باشن!!!!!!! " خودش هم گيج شده بود و ميگفت " آخه سه چهار تا نهاد با هم دستگير ميکنن. هماهنگ کردند اينا با هم طول ميکشه!!!!"
وااااااي...........
پ ن : فرا رسیدن ماه سرور و شادی و تنها ماه بدون حزن و اندوه یعنی شعبان را تبریک و تهنیت عرض می نمایم. اگر خواستید که در این ماه ثوابی ببرید تشریف ببرید وبلاگ "گلهای زندگی من" کار خیری که هرچقدر انجامش بدهیم باز هم کم هستش. با تشکر از همه و التماس دعا
|
| ׀ +׀ نویسنده:
سهیل ׀ تاریخ: پنجشنبه 1 مرداد1388 ׀ موضوع: ׀
|
| |
|
|
